't Kan verkeren

Soms loopt de geschiedenis anders dan verwacht. Vandaag is Noli een klein maar leuk toeristisch dorpje in de buurt van Genua.

In vroeger tijden was het nog een autonome maritieme republiek, één van die stadsstaten die Italië rijk was. Columbus zou zelfs hier aan boord gegaan zijn van een schip dat hem uiteindelijk eerst in Portugal en dus later in Spanje en tenslotte in de Amerika's zou brengen.

Hieronder een beetje geschiedenis:
• 1099, Noli participated in the first crusade campaign, capitalising its participation by getting richer and obtaining more privileges. The town was growing in size.
• 1192, the free Municipality was established: tradition says that the cession of possessions of the Del Carretto family took place in the church of San Paragorio on August 7th.
• 1202, affirmation of Noli as maritime Republic as a result of the alliance of this Guelfo municipality with powerful republic of Genoa against Savona and marquis territory of Finale, the Ghibellines.
• 1239, Pope Gregory IX, as recognition for help given by the people of Noli in the war with Federico II, assigned to Noli the title of archbishop territory, separating it from Savona: this status remained until 1820..
• XIV cen., golden period of Noli’s glory and power.
• 1797, with fall of Republic of Genoa, Noli passed under French dominance losing its autonomy completely.

Toen ze onder Napoleon's knoet gekomen zijn was het dus gedaan met het vrije leven en gleed Noli weg tot een banaal dorpje langs de kust. Gelukkig heeft het toerisme onlangs weerom voor verandering gezorgd. Als je me nu zou vragen waar het leuker toeven is, in Genua of in Noli, dan zou ik het wel weten...

Afscheid van Hasselt

Zaterdag was er veel volk op de been. De zon scheen, een ideale dag om te shoppen dus. Wij vonden gelukkig een leuke kroeg waar goede bieren tegen zeer democratische prijzen geserveerd werden: 'In de kleine Hal' . Onze keuze viel op een Omer, een nieuw, stevig traditioneel blond bier van hoge gisting van brouwerij Bockor. Lekkere hoptinten zorgen voor een gelaagde structuur en zachtbittere aroma's. Ik geef toe, het komt van de andere kant van de wereld (Bellegem) maar toch -, een aanrader !

Pils van Cristal hebben we natuurlijk ook verschillende malen uitgeprobeerd, maar slechts één keer 'ech lekker' bevonden: vanuit een vers vat getapt. Bij de andere degustaties was er altijd wel iets dat niet voor 100% in orde was, en dat laat zich onmiddellijk smaken in het glas.

Hasselt is, zoals reeds vermeld, een shoppingstad. Op zondag laat zich dat voelen, dan is het piepedood. Zelfs onze favoriete kroeg sluit dan de deuren. Enkel het jenevermuseum trok nog volk, ons incluis. Maar, en zo hoort het ook op dit soort studiereizen, toch weer wat bijgeleerd: het belangrijkste verschil in productieproces tussen enerzijds bier en wisky en anderzijds jenever... na la die jaren.

Gelukkig waren we ook nog even de tentoonstelling 'In her Shoes' binnengelopen in het modemuseum. Hier kwam de ware stads-aard van Hasselt tot uiting. Op het - illegaal gekiekte - fotootje, zie je een ontwerp van Rem Koolhaas. Als je gebouwen kan zetten die de zwaartekracht lijken te tarten, dan kun je schoenen ontwerpen ook, me dunkt : stadsschoenen.

Gebakken (in de ) lucht.

Goed, ik ben overtuigd. Hasselt is een echte stad. Een kraanbedrijfje uit Zonhoven, hier vlakbij, is op het idee gekomen om etentjes in de lucht te verkopen. Vanavond vond er bij het busstation te Hasselt een overtuigende demonstratie plaats. Voor een niet nader genoemd bedrag kan je met een twintigtal zo'n 50 meter van de grond gaan om, als je dan nog iets door je keel krijgt, te genieten van een gastronomisch hoogstandje. De 'uitvinders' verkopen hun concept ondertussen al wereldwijd. Wie een tafeltje wil 'vastleggen', hier is het adres.

Dat is nu de essentie waar innovatie over gaat: nieuwe toepassingen vinden voor bestaande of gemakkelijk te ontwikkelen technologieën. Om de een of andere reden komen die gasten uit Zonhoven niet alleen op het idee, maar weten het daarenboven nog te vermarkten ook.

Chapeau daarvoor !

Eén groot stadsproject

Op een zomerse dag als vandaag lijkt Hasselt wel één groot stadsproject. Autovrije straten, hippe winkels en fusion restaurants, je struikelt erover in het stadscentrum. Toch is Hasselt ook nog een echte stad. Het heeft zowaar twee ringwegen die doorkruist worden door wegen van te lande die radiaal op de markt uitkomen.

Maar alles is nieuw, en blijkbaar gaat het erg hard. Als je een jongetje van een jaar of negen aan vader hoort vragen of het restaurant waar ze voor staan twee jaar geleden geen beenhouwer was, weet je dat het snel gaat in de hoofdstad der cafébazen.

Een net stadje

We hebben onze moed bijeen gezocht en een kamer geboekt in bruisend Hasselt. De volgende dagen zullen we eens kijken wat die stad zoal te bieden heeft.
Wat meteen al opvalt: Hasselt is netjes, dat is het minste wat je kan zeggen.

En voorlopig ook het enige.

Kameleons zijn gelukkige dieren

Soms zijn steden harmonischer dan je denkt. Opvallend bij voorbeeld hoe op deze foto de kleuren van de autootjes overeenkomen met de kleuren van de daken. Nochtans, auto's en daken hebben zelden rechtstreeks contact en ik denk ook niet dat de eigenaars van de auto's bij de aanschaf ervan hun keuze hebben laten bepalen door de kleur van hun dakbedekking.

In sommige wijken zijn bepaalde kleurencombinaties dus dominant, zoals hier in een perifere wijk in Praag. Ook sommige Luikse buurten hebben zo'n specifiek kleurenpallet: rood en wit, met donkergrijze lijnen en vlakken ertussen.

Bij de kleur van bouwmaterialen, zeker als ze streekeigen zijn, speelt keuze natuurlijk geen doorslaggevende rol. De eigenheid van het materiaal bepaalt de kleur. Maar blijkbaar heeft dit ook een sterke invloed op de kleur voorkeuren van de inwoners.

Zou je zover kunnen gaan te bedenken dat de mensen in de straat van de foto zich dan ook goed voelen in hun wijk ? Waarschijnlijk wel. Het is een ver gevorderd stadium van assimilatie met de buurt, dat doe je niet als je er weg wilt. Vandaar: kameleons moeten gelukkige dieren zijn.

Een rommelig parkje

Hoe komt het dat vele mensen het aangenaam toeven vinden in Barcelona, maar liever niet naar La Louvière hun reis boeken ?

Als ik bij mezelf te rade ga, en dat is bij dergelijke vragen de meest voor de hand liggende bron, denk daarbij vooral aan twee factoren. Zo mag een bepaalde rommeligheid zeker niet ontbreken. Rommeligheid nodigt me uit om het niet zo nauw te nemen met alle maatschappelijke regels en normen. In haar uiterste vorm leidt dit natuurlijk tot regelrechte criminaliteit. Maar in een mildere vorm kun je er een vrijplaats bij voorstellen, in mijn geval waarschijnlijk een uitlaatklep voor opgelopen frustraties. De relaxte houding ten overstaande van regels nodigt me uit om te dromen over wat mogelijk zou kunnen zijn indien we niet gehinderd zouden worden door de welgekende wettelijke beperkingen en praktische, meestal morele, bezwaren. Rommel in de stad spreekt, en dat zegt wel iets over mezelf, mijn romantische kant aan, laat me verdwalen en maakt mijn ziel amoureus. Het is zoals snuisteren in een boekenzaak, ook dat is veel leuker als niet alles netjes op onderwerp of auteur staat. Ik kan me best voorstellen dat dit voor anderen vooral onrust kan betekenen. Het gaat om experimenteren, denken en doen buiten de betreden paden om.

Maar rommel alleen is niet voldoende om de aantrekkingskracht van een stad te verklaren. Indien dit wel zou zijn, dan waren de steden in de jaren ’70 en ’80 niet zo massaal leeggelopen, in tegendeel. Maar de laatste twintig jaar is er veel veranderd. Hoewel niet alle stedelijke ingrepen onverdeelde successen te noemen zijn, stel ik vast dat ook voor mij vele steden pas dan aantrekkelijk geworden zijn. Die omwenteling heeft alles te maken met nieuwe investeringen in de stad, zowel vanwege de overheid, private investeerders, als vanwege de inwoners zelf.

Maar hoe voorkomen we nu dat die nieuwe investeringen de rommeligheid in de stad volledig verdrijft ? Vele stadsprojecten zijn er immers net op gericht om de risico's voor de stedelijke gebruiker zoveel mogelijk in te perken, om rommel om te zetten in orde. Over dit thema, en de consequenties ervan voor de inrichting en het gebruik van de publieke infrastructuur, schreef Iain Borden, professor architectuur en stadscultuur aan het University College van Londen, een artikel dat we terugvinden op Archfarm.

Op de foto: een rommelig parkje in Torino: leuke plek !