Een net stadje

We hebben onze moed bijeen gezocht en een kamer geboekt in bruisend Hasselt. De volgende dagen zullen we eens kijken wat die stad zoal te bieden heeft.
Wat meteen al opvalt: Hasselt is netjes, dat is het minste wat je kan zeggen.

En voorlopig ook het enige.

Kameleons zijn gelukkige dieren

Soms zijn steden harmonischer dan je denkt. Opvallend bij voorbeeld hoe op deze foto de kleuren van de autootjes overeenkomen met de kleuren van de daken. Nochtans, auto's en daken hebben zelden rechtstreeks contact en ik denk ook niet dat de eigenaars van de auto's bij de aanschaf ervan hun keuze hebben laten bepalen door de kleur van hun dakbedekking.

In sommige wijken zijn bepaalde kleurencombinaties dus dominant, zoals hier in een perifere wijk in Praag. Ook sommige Luikse buurten hebben zo'n specifiek kleurenpallet: rood en wit, met donkergrijze lijnen en vlakken ertussen.

Bij de kleur van bouwmaterialen, zeker als ze streekeigen zijn, speelt keuze natuurlijk geen doorslaggevende rol. De eigenheid van het materiaal bepaalt de kleur. Maar blijkbaar heeft dit ook een sterke invloed op de kleur voorkeuren van de inwoners.

Zou je zover kunnen gaan te bedenken dat de mensen in de straat van de foto zich dan ook goed voelen in hun wijk ? Waarschijnlijk wel. Het is een ver gevorderd stadium van assimilatie met de buurt, dat doe je niet als je er weg wilt. Vandaar: kameleons moeten gelukkige dieren zijn.

Een rommelig parkje

Hoe komt het dat vele mensen het aangenaam toeven vinden in Barcelona, maar liever niet naar La Louvière hun reis boeken ?

Als ik bij mezelf te rade ga, en dat is bij dergelijke vragen de meest voor de hand liggende bron, denk daarbij vooral aan twee factoren. Zo mag een bepaalde rommeligheid zeker niet ontbreken. Rommeligheid nodigt me uit om het niet zo nauw te nemen met alle maatschappelijke regels en normen. In haar uiterste vorm leidt dit natuurlijk tot regelrechte criminaliteit. Maar in een mildere vorm kun je er een vrijplaats bij voorstellen, in mijn geval waarschijnlijk een uitlaatklep voor opgelopen frustraties. De relaxte houding ten overstaande van regels nodigt me uit om te dromen over wat mogelijk zou kunnen zijn indien we niet gehinderd zouden worden door de welgekende wettelijke beperkingen en praktische, meestal morele, bezwaren. Rommel in de stad spreekt, en dat zegt wel iets over mezelf, mijn romantische kant aan, laat me verdwalen en maakt mijn ziel amoureus. Het is zoals snuisteren in een boekenzaak, ook dat is veel leuker als niet alles netjes op onderwerp of auteur staat. Ik kan me best voorstellen dat dit voor anderen vooral onrust kan betekenen. Het gaat om experimenteren, denken en doen buiten de betreden paden om.

Maar rommel alleen is niet voldoende om de aantrekkingskracht van een stad te verklaren. Indien dit wel zou zijn, dan waren de steden in de jaren ’70 en ’80 niet zo massaal leeggelopen, in tegendeel. Maar de laatste twintig jaar is er veel veranderd. Hoewel niet alle stedelijke ingrepen onverdeelde successen te noemen zijn, stel ik vast dat ook voor mij vele steden pas dan aantrekkelijk geworden zijn. Die omwenteling heeft alles te maken met nieuwe investeringen in de stad, zowel vanwege de overheid, private investeerders, als vanwege de inwoners zelf.

Maar hoe voorkomen we nu dat die nieuwe investeringen de rommeligheid in de stad volledig verdrijft ? Vele stadsprojecten zijn er immers net op gericht om de risico's voor de stedelijke gebruiker zoveel mogelijk in te perken, om rommel om te zetten in orde. Over dit thema, en de consequenties ervan voor de inrichting en het gebruik van de publieke infrastructuur, schreef Iain Borden, professor architectuur en stadscultuur aan het University College van Londen, een artikel dat we terugvinden op Archfarm.

Op de foto: een rommelig parkje in Torino: leuke plek !

Stadsuitbreidingen

Stadsuitbreidingen hoeven niet steeds in de stad plaats te vinden. Onze Belgische kuststeden zijn hier mooie voorbeelden van. In Blankenberge vind je zo een prachtige verzameling art-nouveau villa's van Brusselaars die zich hier in hun tweede verblijf installeerden.

Eerst de adel, later de bourgeoisie, heeft zich reeds langer idyllische kustplaatsjes eigen gemaakt. En wat fijn is aan deze mensen: ze hebben dikwijls lef. Met of zonder geld permitteren ze zich architecturale hoogstandjes waar de volgende generaties nog lang plezier aan kunnen beleven. Hier in Bexhill-on-Sea, in het zuid-Engelse East-Sussex, staat het prachtige De la Warr- paviljoen. Wie meer wil weten, volgt even deze link.

Ik besluit alvast dat de rasterstad reeds van alle tijden was. Veel meer dan een ruimtelijk, is het een mentaal concept, eigen aan de stedeling die zich alle mooie plekjes op aarde eigen, en dikwijls mooier maakt.

Wie zich ook eens zo'n stedeling wil voelen maar daarvoor niet naar Engeland gaat: onze NMBS is nog steeds gul met dagtrips naar de zee. De stad Blankenberge organiseert trouwens geregeld art-nouveau wandelingen. Dit jaar nog op
zondag 2 augustus om 10.00u
zondag 30 augustus om 10.00u
zondag 27 september om 10.00u
zondag 27 december om 10.00u
zondag 30 januari om 10.00u (2010)

Het vertrek van deze wandelingen is telkens aan het Belle Epoque Centrum, Elisabethstraat 24.
De duur van de wandeling is ongeveer 2 uur en de deelname is gratis ! Meer info via deze link.

Wij wensen u nog een prettige vakantie !

Shoppen in de stad

Sommigen zweren bij den Delhaize, anderen blijven trouw aan Carrefour. De rationeel georganiseerden onder ons stappen Colruyt binnen en diegenen die tot het clubje behoren laden eens per week hun karren vol bij Makro. Je zal me geen kritiek horen leveren, in tegendeel. De uitvinding van de supermarkt, bij uitstek een stedelijk product, zat meteen goed.

Maar zo'n mooie verzameling fazantjes, patrijsjes, konijnen en, jawel: caracollen ofte slakken, vind je enkel in dit gespecialiseerde buurtwinkeltje ergens in de achterstraatjes in Barcelona. Met wat ik in de supermarkt koop zal ik lekkere dingen maken, met wat ik hier koop kan ik toveren.

In geconcentreerde vorm

Vandaag was het alweer het einde van de Tour. Ik hou wel van de Tour, vooral omdat het steeds geassocieerd is met vakantie. Met het einde van de Tour is dan helaas ook het einde van de vakantie in zicht. Enkele rondjes op de Champs-Elysées, een sprintje en Frankrijk's mooiste liedje was uit. Niet voor niets vindt het sluitstuk van deze wielerwedstrijd plaats in Parijs, Frankrijk's hoofdstad en meteen ook de hoofdstad der hoofdsteden.

De foto, genomen vanop de Tour Montparnasse, toont een beetje waarom Parijs een hoofdstad is. Op de voorgrond zie je de jardin de luxembourg met links daarvan de Senaat. Niet dat die Senaat zoveel te zeggen heeft, maar daar zit wel zowat heel Frankrijk in vertegenwoordigd. Iets meer naar achter herken je de kathedraal van de Notre-Dame, ijkpunt voor gotische kerkelijke bouwkunst die daarmee tevens haar wereldlijke macht gestalte gaf. Het is de plek waar Napoleon zich gekroond heeft. Net links achter de Notre-Dame tenslotte zie je nog het stadhuis van Parijs. Tussen al dat machtsvertoon, moeten Parijse Burgemeesters uit stevig hout gesneden zijn om naast Frankrijk, ook Parijs aan bod te laten komen. In Parijs komen alle representatieve functies samen, zeggen ze dan.

Laatst kwam ik in Lille drie Parisiennes tegen die glashelder weergaven waarom Parijs een hoofdstad is. Ze kwamen naar Lille om eens in een Europese omgeving te zijn. Parijs was voor hen een, soms te, geconcentreerde vorm van Frankrijk.

Een straat met vele gezichten

Dikwijls vinden we net die buurten mooi waar een min of meer uniforme, rijke bourgeois architectuur gecombineerd is met een leesbare structuur. Hiermee bedoel ik: een hoofdstraat met grote winkels, zijstraten met kleine winkels, boetieks en restaurantjes en vervolgens steeds meer woningen. Een plek waar we ook zonder kaart onze weg in terugvinden, zeg maar.

Toch is architecturale variëteit zoveel aantrekkelijker dan uniformiteit, alleen moet je dan de moeite nemen om elk gebouw afzonderlijk te bekijken, zoals op het plaatje...